२०७७, २२ फाल्गुन शनिबार
Nepal 1:37:26 pm
Trending
अखिल नेपाल फुटबल संघ (एन्फा) अग्‍नि खरेल ऋषिराम कट्टेल कोरोना खोप कोरोना बिमा जनसम्पर्क समिति ज्योति लाइफ इन्स्योरेन्स डा. रवीन्द्र पाण्डे डा बाबुराम भट्टराई डा शशांक कोइराला त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल नर्भिक अस्पताल नविन्द्रराज जोशी निर्वाचन आयोग नेत्रविक्रम चन्द विप्लव नेपाली कांग्रेस नेप्से पूर्वाञ्चल क्यान्सर अस्पताल प्रचण्ड प्रचण्ड-नेपाल प्रचण्ड-नेपाल समूह प्रचण्ड-माधव समूह प्रतिनिधिसभा विघटन प्रदेश सभा प्रधानमन्त्री मेलम्ची मेलम्ची खानेपानी आयोजना मौसम मौसम पूर्वानुमान महाशाखा राजीनामा वार्ता टोली विवेकशील साझा शेरबहादुर देउवा संसद पुनर्स्थापना संसद विघटन संसद् पुनःस्थापना सत्तापक्षीय सत्ता समिकरण सर्वाेच्च अदालत सर्वोच्च अदालत साझा विवेकशील पार्टी सुनको मूल्य सुरक्षा परिषद् स्थायी कमिटी बैठक हृदयघात
वाह ! राजनीति, तिमी कति शक्तिशाली ? ‘जहाँ छोयो, त्यहीँ ध्वस्त’
महेशदत्त बडु
२०७७ फाल्गुन ६ बिहीबार
  •  
  •  
  •  
  •  

325

महेशदत्त बडु

सुन्दा र पढ्दा असाध्यै कटु लाग्न सक्छ, क्रोध बढ्न सक्छ तर नेपाली राजनीतिको परम्परा र प्रचलन अनुसार ‘जहाँ जहाँ राजनिति भित्रिन्छ त्यहाँ त्यहाँ समाप्तीको सुरुवात हुन्छ’।

प्रसंग र बिषय विश्वको होइन, हाम्रो देश नेपालको हो । जहाँ विगतदेखि वर्तमान धुमिल राजनीतिले धुलाम्य छ । यस्को सुद्दिकरणको सम्भावना सहज होइन बरु शून्य छ ।

जहाँ राजनीतिको लागि राजनीतिक विरोध हुन्छ, विरोधको लागि विरोधको विकल्प विरोध शिवाय केही छैन ।

अनादर गर्ने पनि राजनीति, आदरको वकालत गर्ने पनि राजनीति । हत्या हिंसालाई बलिदानी योगदान मान्ने पनि राजनीति । अपराधलाई योग्यता मान्ने पनि राजनीति, अधिकार हनन गर्ने पनि राजनीति ।

अधिकारको सुनिश्चितता माग गर्ने पनि राजनीति, आक्रमण गर्ने पनि राजनीति तर राजनीतिकै लागि प्रत्याक्रमण गर्ने पनि राजनीति, संविधान बनाउने पनि राजनीति ।

संविधान जलाउने पनि राजनीति । फरक व्यवस्था चाहना राख्ने पनि राजनीति ।

चाहनामाथि लगाम लगाउने पनि राजनीति । सम्मानार्थ शालिक ठड्याउने पनि राजनीति । शालिक तोडफोड गरि अपमानित गर्ने पनि राजनीति ।

कानुन निर्माण गर्ने पनि राजनीति कानुनको उदांगो उलंघन गर्ने पनि राजनीति।

विद्यालयमा राजनीति भित्रियो । पढाईसंगै नैतिक शिक्षा सम्मिलित पाठ्यक्रम नै ध्वस्त भयो । ठूला ठूला उद्योग कलकारखानामा राजनीति पस्यो ।

अहिले मात्र होइन, प्रायःसदाका लागि बन्द छन केही उद्योगहरु । तारे होटलमा राजनीतिक ट्रेड युनियन गठन भए ।

पुरानो साख र नाम भएका स्थापित होटेल बन्द हुन पुगे । गाउँ गाउँमा राजनीति पुग्यो । सदियौं देखिका उर्बर खेतबारी अहिले प्राय बाँझो छ ।

नागरिक स्वतन्त्रतामा राजनीति पस्यो । नागरिक स्वतन्त्रतामा निषेध, नियन्त्रण र आक्रमण हुन थाल्यो । वर्गीय उत्थानको नाममा राजनीति भयो, वर्गीय संकुचन विस्तार भयो ।

जातजाति धर्मको राजनीतिको त के कुरा गरौं, सबै जानकार नै छन् । प्रायः सबै पेशा, व्यवसाय र व्यवस्था राजनीतिको कब्जामा छ ।

अरु र अरु ब्रह्मलीन भएका लास त राजनितिबाट अछुतो रहन सकेनन् । बिस्तारमा बयान गर्न नसकिने गरि थलिएको देश नै कुनै दिन राजनीतिले ध्वस्त भयो भने कस्लाई दोष दिने ?

राजनीतिमा सरिक सबैलाई देशको चिन्ताले राजनीति गरेको हो भने आफूलाई राजनीतिको लागि योग्य, आवश्यक र क्षमतावान ठान्ने बाहेक बाँकीले पार्टी प्रतिको अनावश्यक आराधना त्यागौं ।

आ–आफ्नो पेशा, व्यवसाय, निष्ठा धर्म र कर्ममा केन्द्रित भई क्रियाशील बनौं । देश आफै बन्छ ।

यसो गर्दा पनि यदि बनेन भने सबैले फेरि पनि शालिक तोडफोडदेखि संसद सदनका कुर्सी तोडफोड गर्नेसम्मको राजनीति संगै गरौला ।

अपवादलाई उदाहरण बनाई गैह्रमानवीय र संवेदनाहीन संस्कारलाई प्रशय दिने काम बन्द गरौं ।

राजनीतिक सभामा विकासको नमुनाको उदाहरण दिने गरेका देश बिद्रोह र बलिदानले मात्र सजिएका होइनन् ।

बरु पार्टी नीतिले होइन, राज्यको स्थिर नीति र जनताको बौद्धिकता र बाहुबलले सम्भव भएको हो । देश बनाउन वा परिवर्तन गर्न बिद्रोह र बलिदान दिनुपर्छ भन्ने सोचमा परिवर्तन ल्याउ ।

एक पटक मात्र सौभाग्यवस मिलेको एउटा अमूल्य जिवन संसारको कुनै परिवर्तन र उपलब्धिभन्दा माथि हुन सक्दैन ।

अन्त्यमा, वाह ! राजनिति, तिमी महान छौ । मेरो पनि बाध्यताको सम्मान छ तिमिलाई । तर मलाई कार्यकर्ता सम्झेर जनता नभनिदेउ ।

म त पार्टीको अस्थायी कार्यकर्ता जनता होइन । विशुद्ध देशको स्थायी जनता हुँ । त्यसैले मलाई हरेक दिनको राजनीतिक सभामा जनता भनि राख्नु ।

सूर्य र चन्द्रलाई औंलाले इंगित गरेर सुर्य चन्द्रको परिचय दिए जस्तै हो, जसको परिचय आवश्यक होइन, अटल छ ।

बुझेर वा नबुझेर राजनीतिमा आस्था राखि आबद्ध भएका विद्वान मित्रहरुलाई यो खुराक अलिक पिरो लाग्न सक्छ, रिसानि माफ गरिबक्सेला ।

भर्खरै